Nuri Pınar Hocanın ebru sanatına başlaması oldukça ilginçtir; ebru sanatı ile  1978 yılında İsviçre’de yaşarken tanışır. Turist rehberi olarak çalışırken , ” Türk Sanatında Ebrû ” adlı bir kitap okur ve okudukları kendisinde büyük bir ilgi uyandırır.

“Okuduğum bu kitap hayatımı değiştirdi. O zaman ebrû yapan bir tek hoca vardı ve bu sanat ölmek üzereydi. Bu kitaptaki bir cümle “eğer usta çırak bulamazsa bu sanat yok olabilir” diyordu. Bu sanatı yok olmaktan kurtarmalıyım diye düşündüm.”

Nuri Pınar Hoca bir hafta sonra işten arda kalan bir zamanında kendini İstanbul’da, kitapta sözü edilen Mustafa Düzgünman Hocanın huzurunda bulur. “Kendisine vardığımda bu sanatı öğrenmek ve yok olmaktan kurtarmak istiyorum dedim. Usta bana birinin intizar edip etmediğini sordu, çünkü ebrû gibi çok çetrefilli olan bir konuya ilgi duymuştum. Bu işi İsviçre’de yapamayacağımı, ve İstanbul’da kendisiyle altı ay çalışmam gerektiğini söyledi”.

Nuri Pınar Hoca hüzünlü bir şekilde İsviçre’ye döner ve nihayet kendi başına öğrenmeye karar verir. Ebrû teknikleri konusunda okuyup edindiği birçok bilgileri uygulamasına rağmen henüz düzgün bir sonuca ulaşmış değildi. Yedi ay sonra Mustafa Düzgünman Hocayı tekrar görmek üzere İstanbul’a döndüğünde, usta kendisine bu işe hiç bulaşmamasını tekrarlar. Bu cevap kendisinde bir infial yaratır. Ustadan ebrû konusunda eğitim alamayacağı gerçeği karşısında kaygılanır ve kendi kendine söz verir : “Ebrûyu ustadan daha iyi yapmaya karar vermiştim. Bu artık bir gurur meselesi haline gelmişti.”  Nuri Pınar Hoca kendi kendine deneyerek ebrûya devam etmeye karar verir ve doğru düzgün bir şekilde ebrû yapabileceğine inanmaktadır.

Uzun yıllar eline geçirebildiği her kitabı okuyup uygulayarak kendini yetiştirmeye gayret eder. Ebrû ile ilgili Orta Çağ’a ait belgeleri anlamak için Latince öğrenir.  O yıllarda ebru konusunda Türkçe hiçbir kaynak bulamayan Nuri Pınar Hoca, kendini eğitmek için yabancı kaynaklardan yararlanır.